#ImTheChange

W lipcu 2017 r. lider Linkin Park, Chester Bennington popełnił samobójstwo. Przegrał z depresją. W marcu 2018 roku, w dzień jego urodzin, wdowa Talinda zapoczątkowała kampanię w mediach społecznościowych #imthechange. Kampania miała na celu zwiększenie świadomości w zakresie zdrowia psychicznego, ukazania jak ciężka jest walka o wygranie z depresją. Kilka miesięcy później premierę miał niezwykły krążek – Post Traumatic Mike’a Shinody. W utworach ukazano wszystkie etapy przezwyciężania traumy po stracie bliskiej osoby – od kompletnego braku sensu, po ukazanie się światełka w tunelu.

Czasami trauma po stracie bliskiej osoby jest tak silna, że można mówić o PTSD. Niekiedy nakładają się na nią inne problemy – choroby bliskich członków rodziny, utrata pracy, utrata stabilności finansowej, podupadnięcie na zdrowiu i wiele innych. Kluczowe w tym momencie jest rozpoczęcie walki o lepszą jakość życia swojego i bliskich osób. Walki, która nie musi być skazana na porażkę.

Czym jest PTSD?

Posttraumatic stress disorder (czyli inaczej zespół stresu pourazowego) to zaburzenie psychiczne, które może wystąpić u osób, które doświadczyły lub były świadkami traumatycznych wydarzeń. Dawniej PTSD łączono wyłącznie z weteranami wojennymi, ale tak naprawdę może występować u wszystkich ludzi, niezależnie od narodowości, kultury i wieku. Kobiety są dwukrotnie bardziej narażone na PTSD niż mężczyźni. Co warto zauważyć, polska nazwa może być myląca, gdyż zakłada, że mamy do czynienia z urazem. Tak naprawdę jednak chodzi o traumatyczny epizod w naszym życiu.

Osoby z PTSD mają często intensywne, niepokojące myśli i uczucia, które trwają długo po zakończeniu traumatycznego wydarzenia. Mogą ponownie przeżywać to wydarzenie poprzez retrospekcje lub koszmary; mogą odczuwać smutek, strach lub złość; i mogą czuć się oderwani od innych ludzi. Często mają silne negatywne reakcje na coś tak zwyczajnego, jak głośny hałas, zbyt dużo ludzi lub przypadkowe dotknięcie.

Wszystkie powyższe informacje i dużo więcej znajdziecie na stronie American Psychiatric Association.

Dlaczego o tym piszę?

Jako osoba, która wyszła z bagna PTSD, czuję się w obowiązku powiedzieć innym, że na dalszym etapie też jest życie. I że jeśli zauważasz u siebie niepokojące objawy, nie bój się o tym mówić oraz szukać pomocy.  W Polsce często osoby z tego typu chorobami są stygmatyzowane, a jednocześnie panuje niezdrowe tabu. Mówiąc otwarcie o tym etapie mojego życia, nie proszę o zrozumienie, ale proszę o świadomość. Bo może obok Ciebie jest taka osoba, do której należy wyciągnąć rękę. Być może jesteś nią Ty. Nie bój się.

Nie interesuje mnie opinia innych odnośnie PTSD. Interesuje mnie natomiast edukowanie o tym, że coś takiego istnieje i jest na wyciągnięcie ręki. Może osoba, którą nazywasz leniem, nieśmiałym czy wycofanym, tak naprawdę potrzebuje uwagi? A jak to jest po chorobie? Buduje się właściwe relacje, także biznesowe. Moim zdaniem osoby po PTSD są niezwykle uczciwe, zaangażowane, ale i konkretne. Znają wszystkie strony życia, więc dla nich praca kreatywna jest często idealną formą wyrażenia siebie.

Na koniec polecam Wam infografikę do pobrania.